யாழ்பாடினி

One day I will quit I will quit scribbling words And call them poems One day My mind will be quiet There will be no words To care or share That day I won’t be sad I won’t be mad Peace That is what I will have   From this point To that day I will fight I will fight with the words The words that scream and bleed What will become of these words If I keep them closed in my heart? What would become of me? These words are the evidence For that I was a human I lived and dreamed Dreamed so big The world was better Justice for injustice And I died while I was dreaming.

he asked, you know Sardegna? in a good bright day, i can see Sardegna from my home. i saw pure joy and memories dripping from his face. sardegna, where? i asked, honestly, i had no idea. you don't know? he was perplexed. his disappointment unsettled me. i sat there regretting my lack of geographical knowledge. he pulled the google map. here here, look! sardegna, the island. just in the vision of the boy standing on the shore of tunisia. do you know yazhppanam? jaffna in english well, it was my turn. i know colombo he said and asked jaffna, where? i pulled the same map and showed him here here, look! my homeland. survived a civil war surviving war by other means. now we know where we come from.

     The king tide washes            the pieces of my old life.      There remains my skeleton           free of attachments.      My soul is ready to sail           somewhere rather quiet.      Home is a mindset           I already had figured.

  ஊரிக்காட்டின் கடலோரம் ஒதுங்கிக் கிடந்தன அவர்களின் இலட்சியக் கனவுகள் வீடிழந்தோர் வாழ்விழந்தோர் சொந்த நிலமிழந்தோர் கடல் கடந்தோர் உயிரிழந்தோர் உடலுறுப்பிழந்தோர் வாழ்வோர் வாழ்ந்துகொண்டு சாவோர் ஊரிக்காட்டின் கடலோரம் ஒதுங்கிக் கிடந்தன அவர்களின் இலட்சியக் கனவுகள் சற்றுத்தூரத்தில் ஒரு வீடு இடிக்கப்பட்டு அது இருந்த தடயம் அழிக்கப்பட்டுக் கிடந்தது கூடவே அங்கு வாழ்ந்த மனிதரின் கனவும் கனத்த மனதோடு குனிந்து பார்க்கிறேன் கிளிஞ்சல்களுக்குள் சுதந்திரக் கனவு அரித்துப்போய் ஓட்டைகளோடு அநாதரவாய்க் கிடக்கிறது சுற்றுலாப் பயணிபோல் கடந்து போக முடியாமல் தடக்கி நிற்கிறேன்.

                              கதை கதையாம் கத்தரிக்காய் ……………………………………….. மதியச் சாப்பாட்டிற்கும் இரவுச் சாப்பாட்டிற்கும் இடையான நேரம் எல்லோரும் வட்டமாய் கதிரை போட்டிருந்து கதைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள் முன் வீட்டில் காஸ் முடிந்து விட்டதாம் மரக்கறி விலை சிறிது குறைந்துவிட்டதாம் கோவிட் தொற்று மீண்டும் அதிகரிக்கிறதாம் மாஸ்க்கெல்லாம் மூக்கின் கீழ் இறங்கிவிட்டதாம் வான்படைக்கு வைத்தியாசலை கட்டினமாம் புதுசாவொரு புத்தர் சிலை திறக்கினமாம் திங்கள்வரை மின்சாரம் வெட்டவில்லையாம் பாரதியோட கண்ணம்மா சேரவில்லையாம் பதின்மூன்றாம் திருத்தச்சட்டம் திருகுபடியாம் தமிழ்க்கட்சிகள் தங்களுக்க இழுபறியாம் அரசியல்வாதிகளை பொதுமக்கள் நம்பவில்லையாம் அப்பால் நின்று புதினம் மட்டும் பார்க்கினமாம் வானூர்தியில் வந்திறங்கிக் கொண்டாட்டமாம் வயலிலே விளைச்சலின்றித் திண்டாட்டமாம் புலம்பெயர்ந்தார் வாய்ப்பேச்சு தாங்கவில்லையாம் அவையின்ர நிதியுதவி போதவில்லையாம் தெருவிலறங்கிப் போராடுறவை திருந்தவில்லையாம் போராடித்தானிங்கொன்றும் சாதிக்கேலையாம் ‘நீதிக்கான அணுகல்’ நட...

  மரத்தில் இருந்து விழுந்த இலை காற்றோடு காற்றாய் இருப்பின்றி அலைவதுபோல் காலவோட்டம் இழுக்குந்திசையெல்லாம் பிடிப்பொன்றின்றி இழுபட்டுக்கொண்டு உயிர் என்னுடல் நீங்கி வெளியே உல்லாசமாய் திரிகின்றது                                    இருப்பும் பிடிப்பும் இருந்து                                    இருந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு                                    இருந்திருந்தால் உடலிந்நேரம்                                    வேரூன்றி விழுதுவிட்டு                                ...

ஒரே சூரியன் களங்கள் வேறு காட்சிகள் வேறு கதைகள் வேறு காணும் கண்கள் ஒன்றுதான்.

  We were taught that if we were good kids, we would be loved by others. We were made to think any form of punishment in the name of love was okay because it was for our good. We were taught to love God, others, animals and objects. We were motivated to love doing service to society. However, we grew with the impression that self-love was selfish. And, the love between two adults mostly remained a sacred (or secret) topic in our culture. The love stories I knew stopped with marriage. What is then? What is outside of it? What is real? Is love real? Now that I am an adult, I love talking all about love with people who are ready to have that deep, beautiful, sometimes uncomfortable but important conversation. I didn't know the existence of bell hooks until the news of her death. It's a shame! Several colleagues and a few friends shared how she inspired them to think, act and write. I went and bought this book of hers. bell hooks deconstructs the popular culture, patriarchal societ...

 

Sometimes, academia makes you feel like a loser. The toxic academic culture makes you doubt your self-worthiness and the value of your intellectual contribution to society. I encountered several rejections last year concerning research grant applications, PhD scholarship applications, job applications and my first solo academic journal paper. There was so much negativity around me. I was mentally tired and ready to give up on my research career. This poem was written at the beginning of a long healing process. Know your self-worth. I look at my inbox Like a deminor Ready for the damage control Emails don’t excite me These days They disappoint me I come prepared to be disappointed I open the email Like unwrapping a box A bomb in it Knowing it would explode in my face Once opened Anyway Rebelliousness comes with price I read the impersonal message The standard response My time, effort and resources Not appreciated Not even acknowledged This time My heart doesn’t even flinch I came prepar...

உக்கிரமாய் வெயில் உச்சி மண்டையால் இறங்கி தொண்டைக்குழியில் சொட்டு ஈரமில்லாமல் வறட்டிவிட பள்ளிவிட்டு வரும் வழியில் பசியும் தாகமும் ஒன்றாய்க் குடலைப் புரட்டி எடுக்க- வரமாய் செம்மமஞ்சள் நிறத்தில் ஜூஸ் வாங்கி வாயாலிறக்கி தொண்டைக்குழியை நனைத்து வயிறைக் குளிர்வித்து புளிப்புச் சுவையேறி நாக்குச் சப்புக்கொட்டி கடைசித்துளியையும் உறிஞ்சி எடுக்க வெள்ளைச்சீருடையில் வந்த நினைவும் எங்கேயாவது இருந்திட்டு அப்பா வாங்கிவரும் மிரண்டா சோடாவை அடித்துப் பிடித்து அமிர்தம்போல் நினைத்து ஒவ்வொரு மிடரையும் ஐயோ முடியப் போகுதே என்று மெதுவாய்க் குடித்து கடைசிச் சொட்டையும் பொறுமையாய் போத்தலைக் கவிழ்த்துப் பிடித்து வாயிலிட்டு நாவெல்லாம் செம்மஞ்சளாக்கி இரண்டு மிடர் உனக்குக் குறைவு என்று அப்பால் நிக்கும் சோதரனை கடுப்பாக்கி நாக்கு நீட்டிப் பழித்து அவனடிப்பதற்குள் ஓடியொளித்த நினைவும் சோடாப்போத்திலை திறக்கையில் முன்னறிவிப்பின்றி நுரையெல்லாம் படையெடுத்து வெளியே தள்ளுவதுபோல கடல்தாண்டிய தேசத்து கடற்கரையில் நிகழ்ந்த சூரிய அஸ்தமனக் காட்சி நினைவுச் சுரங்கத்தின் கதவைத் திறந்து நினைவுகளை அள்ளி வெளியில் கொட்டிவிட- கண்முன் பரவிக் கி...

  Anthropocentrism is what costs the selfish creatures with tiny brains and huge egos a beautiful home!

Tarra is the quietest one Her actions and thoughts are so quiet So deep You will know if you go and sit with her She carries herself like a wise woman If you ask She would take you to her home Let you wonder or wander Or both Once you are in You wouldn’t want to get out ever Her beautiful home Oh, heaven on earth! It is a place of tranquillity So green, so fresh! You could smell the earthiness Feel the world peace Learn the ancient history There is Myrtle Beech Standing tall and mighty The oldest at the home At least, a thousand years old Ask him about his older generation The ones from Gondwana They might have seen the dinosaurs Don’t forget to greet Ms. Cyathea Cunnighamii And her cousin Dickinson Antarctica The coolest ones at the home All the children love them So they piggyback The children are fascinating creatures You will see if you observe them They are the naughty ones Wetting themselves is their business World peace is not out there Not at UN General Assembly It’s here, at p...

A humble attempt to choreograph the soothing song from 99 Songs movie by A.R.Rahman. The song is a beautiful expression of a child's love for amma (mother).  Choreographed and performed on the 3rd of August, 2021.  Music Credits: A.R. Rahman  Movie: 99 Songs

I have been battling these diseases in society for as long as I can remember. However, when a similar question was directed at me during a guest appearance at a Zoom meeting with undergrad students, I gave them a vague answer. It started with something like ‘I am not an expert’ and ended ‘we can only try’. Thanks to my academic experience. It made me devalue my life experience and reminded me of no publications I did on this subject at that moment. Thanks to my half-baked activism. I thought of all the incredible women’s rights activists who continue to speak up in public spaces. I came to a verdict that I should not speak up because I am not much active in that space. At the end of the session, I made some time to reflect on that question and my answer. The question should have been answered better based on my lived experience. If you put your foot down during a dinner conversation with your family or friends when there is a sexist comment, if you stand up for the girl in your classr...

A dark room lit by a small oil lamp combines with the #lockdown mood. So what song would you choose to cry out your heart? I chose the divine song of Bharathiyar sung by the one and only Bombay Jeyashri.

Imagine being forced to be quiet and obedient for so long. Imagine when you finally muster up your courage to take a step forward to find your life's purpose and happiness, only to be bullied and looked down on. Imagine the inner strength you need to navigate your internal struggle and push back the external forces. This is an experimental piece. How can we use classical art forms to address social issues?

  வேண்டும் என்று எந்தப் பிள்ளையும் பிறப்பதில்லை பிள்ளை எதற்கு வேண்டும் என்று பெறுவோரும் ஆய்ந்தறிவதில்லை பிள்ளைக்காக வாழ்வோ வாழ்வுக்காகப் பிள்ளையோ எதுவாகினும் இருந்து விட்டுப்போகட்டும் பிள்ளைகள் ஒரு கட்டாயக் கட்டம் பெறுவது கடமை பெற்றதை வளர்ப்பது கடமை வளர்ந்தது பெற்றோரைப் பார்ப்பதும் கடமை கடமைகள் கடக்கமுடியாதொரு சமூகம் பெறுவதும் வளர்ப்பதுமாய் கடந்துபோகட்டும் கடந்து போகாதவரும் கடமைகளைத் துறந்தவரும் சாபங்களிலிருந்து விடுதலையடையட்டும் கடமைகள் கயிறாகி இறுக்காமல் போகட்டும் வாழ்க்கை கட்டளைகளில்லாமல் நதியாகி ஓடட்டும் உறவுகள் நதிக்கிளைகள் ஆகட்டும் அவை கடல் தேடிப்போகட்டும் நதிமூலத்தை நோக்கி எந்த நதியும் ஓடுவதில்லை கடல் தேடும் நதியை நதிமூலம் சாடுவதுமில்லை

  Audre Lorde. What can I say? Admiration ❤️ A few favourite lines from her essays: “For women, then, poetry is not luxury. It is a vital necessity of our existence. It forms the quality of the light within which we predicate our hopes and dreams towards survival and change, first made into language, then into idea, then into more tangible action.” “For women, the need and desire to nurture each other is not pathological but redemptive, and it is within that knowledge that our real power is discovered. It is the real connection which is so feared by a patriarchal world. Only within a patriarchal structure is maternity the only social power open to women.” “Any discussion among women about racism must include the recognition and the use of anger.” “Revolution is not a one-time event.” The most favourite quote by which I was introduced to Audre’s work, “The master’s tools will never dismantle the master’s house.” ✊🏽

It is one of those days. Transported back from spring to winter. The clouds weep like an adamant child. Cold seeps through the windows into the heart. The sweet spot under the quilt calls your name. You cannot resist the warmth it promises. Come to me, the bed calls you seductively. It weakens your mind. The body begs longingly, just get in. You avoid the ultimatum until you cannot take it anymore. Home. The soft, fluffy quilt. Roll, roll and roll the way up. There you go, little burrito. Tuck your toes and hold up to your nose. Let the warm embrace you through. Lay there still until you become a parcel of lamprais. Dream of a holiday in paradise. Roll from left to right then right to left. The bed is your universe. Stretch your body and tweak your toes. Paradise is not anywhere else. Here it is wrapped in a comfy quilt.